Oranje Rozen

8 uur. De klanken van de ´last post´ zijn weggevaagd. De laatste dreun van de kerkklok galmt zachtjes weg. Een vliegtuig bromt boven onze hoofden, maar het voelt, als stil.

Achter mij staat een ouder echtpaar. Beide in de tachtig. De man rust zijn hoofd op zijn gerimpelde handen. Zijn sneeuwwitte haren netjes naar achteren gekampt. Zijn donkere zwarte jas tot aan zien knieën. In rouw. De vrouw, draagt een paarse hoed. De schaduw van de rand valt over haar ogen. Met een hand, gehuld in leren handschoen, knijpt ze haar jas dicht, ook paars. In de andere hand, 10 oranje rozen. Even denk ik aan deze twee mensen. Dat zij samen, jaar na jaar, tijd vrij maken om te herdenken. 70 jaar lang, 10 rozen.

We doen het allemaal. Twee minuten stil zijn. Maar bij deze twee, voel ik verdriet. Verdriet die ik voorgaande jaren in mindere mate gevoelt heb. Ik zag ze al aankomen voor dat we stil waren. Haar hoofd rustend op zijn schouder, zijn hand stevig op haar schouder. Voor aankomst zijn ze misschien wel wat zenuwachtig geweest. Misschien thuis nog even samen gehuild, denkend aan meer dan 70 jaar vrijheid. De oorlog duurde maar 7 jaar, maar weegt zwaarder dan 70 jaar vrijheid. 10 rozen. De regen tikt zachtjes op haar hoed. Hij richt zijn blik naar t gras. Voor het eerst dat ik twee minuten stil ben in Hilversum. Ik woon ongeveer 30 meter voor het herdenkingsmonument. Vanaf mijn balkon had ik het kunnen volgen. Ik koos ervoor om er bij te zijn.

Net als dit ouder stel, die ervoor koos om elk jaar weer met tien rozen naar deze plek te gaan, de plek waar zij misschien 70 jaar terug elkaars hand nog niet vast hadden. Elkaar misschien niet eens kenden, maar toen al emotioneel met elkaar verboden waren. Twee minuten zijn om. Zij kijkt opzij, knikt naar haar man. Hij wrijft haar op de rug. Komt allemaal goed meisje. Samen lopen ze naar de kransen, leggen de 10 rozen neer. Heffen beiden het hoofd naar boven, knikken en hand in hand lopen ze weer naar huis.